ZoomNews

Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ – Η καθημερινή μάχη για την επιβίωση

Του Ρενάτο Λέκκα

Δεν είμαι πελάτης, δεν είμαι αγοραστής ούτε χρήστης υπηρεσιών. Δεν είμαι φυγόπονος, τζαμπατζής, ζητιάνος, αλλά ούτε και κλέφτης. Δεν είμαι ένας εθνικός αριθμός ασφάλισης ούτε ένα στίγμα σε μια οθόνη. Πλήρωσα τις υποχρεώσεις μου και με το παραπάνω, και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Δε ζητώ ειδική μεταχείριση και κοιτώ τους γείτονες στα μάτια. Δε δέχομαι ούτε ζητώ ελεημοσύνη. Το όνομά μου είναι Ντάνιελ Μπλέικ. Είμαι άνθρωπος, όχι σκύλος. Και ως άνθρωπος διεκδικώ τα δικαιώματά μου και απαιτώ να μου φέρεστε με σεβασμό.

Αυτά είναι τα λόγια του Ντάνιελ Μπλέικ. Πρωταγωνιστή στη τελευταία ταινία του Κεν Λόουτς με τίτλο «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ», της ταινίας που χάρισε στον κορυφαίο Άγγλο σκηνοθέτη τον Χρυσό Φοίνικα στο 69ο Φεστιβάλ των Καννών. Η ταινία που από την Πέμπτη παίζεται στις κινηματογραφικές αίθουσες είναι ένα πραγματικό αριστούργημα. Οι δυναμικές ερμηνείες, η υπέροχη φωτογραφία αλλά και το ευρωπαϊκό στιλ ξεχωρίζουν. Αυτά και μόνο θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν μία ταινία ως αριστούργημα. Ένας μέτρ του είδους, ενδεχομένως θα την περιέγραφε καλύτερα από μένα.Μία καθημερινή ιστορία, που έγινε κινηματογραφικό αριστούργημα. Με αυτά τα λόγια θα παρουσίαζα πολύ απλά και σύντομα το φιλμ.

Ο Ντάνιελ Μπλέικ είναι ένας 59χρονος ξυλουργός ο οποίος έπειτα από ένα σοβαρό καρδιακό επεισόδιο θα πρέπει να σταματήσει να δουλεύει μέχρις ότου η καρδιά του γίνει ξανά πιο δυνατή. Η γιατρός του τον κρίνει ακατάλληλο για εργασία, όμως οι κοινωνικές υπηρεσίες του Νιούκαστλ όπου ζει, θεωρούν ότι δεν δικαιούται το ανάλογο επίδομα, μα το επίδομα κάποιου που θα έπρεπε να ψάχνει για δουλειά. Η γραφειοκρατία τον οδηγεί σε αδιέξοδο. Μέσα από την περιπέτεια αυτή, διασταυρώνεται με μια ανύπαντρη μητέρα και τα δύο παιδιά της. Βρίσκοντας αναπάντεχη οικογενειακή θαλπωρή ο ένας στον άλλο, ενώνουν τις δυνάμεις τους και προσπαθούν να αντισταθούν στις δυσκολίες.

Η μάχη που δίνει ο Μπλέικ είναι απίστευτη. Είναι μία μάχη άνιση με την γραφειοκρατία, με την απάνθρωπη αντιμετώπιση των κρατικών υπαλλήλων και την ωμή πραγματικότητα. Ο στόχος του είναι να ζήσει με αξιοπρέπεια, δεν έχει μεγάλες επιθυμίες. Δεν είναι τεμπέλης. Δεν θέλει ένα επίδομα για να κάθεται. Θέλει ένα κρατικό επίδομα γιατί δε μπορεί να δουλέψει. Ήταν πολλά τα χρόνια που εργάστηκε σκληρά. Έδωσε όλα όσα μπορούσε στο κράτος, πλήρωνε πάντοτε τις υποχρεώσεις του και ένιωθε υπερήφανος γι’ αυτό. Το κράτος όμως δεν του αναγνωρίζει τίποτα. Του φέρεται σκληρά, τον αντιμετωπίζει με αγένεια και χωρίς οίκτο.

Πόσο, μα πόσο καθημερινό είναι όλο αυτό; Η ταινία μας παρουσιάζει με σαφή ειλικρίνεια την δυσκολία του να ζεις. Μάλλον, τη δυσκολία της επιβίωσης. Δύσκολο πράγμα η επιβίωση στις μέρες μας! Αυτό το ξέρουμε, δεν περνά μέρα χωρίς να το νιώθουμε. Πολλές φορές με άσχημο τρόπο, βίαιο και άδικο. Γι’ αυτό παλεύει και ο Ντάνιελ Μπλέικ, για την επιβίωση. Απλώς, δεν εξαρτάται από τον ίδιο. Τα καταφέρνει ή όχι αυτό δεν έχει σημασία. Καμία. Ο αγώνας που δίνει για την επιβίωσή του είναι εξωπραγματικός.

Με την καταπληκτική του ερμηνεία ο Ντέιβ Τζόουνς μας παρουσιάζει την εντιμότητα, την ειλικρίνεια και την ευαισθησία που διακατέχει τον 59χρονο ξυλουργό. Ο βαθιά πολιτικοποιημένος Κεν Λόουτς με αριστοτεχνική μαεστρία μας παρουσιάζει πως το κράτος – τέρας είναι ο βασικός εχθρός του απλού, καθημερινού πολίτη. Το κράτος που έχει πάψει πλέον να είναι κράτος του κοινωνικού δικαίου και των κοινωνικών ισορροπιών. Το κράτος που σήμερα το αναφέρουμε, πλέον, ως ιστορικό ευρωπαϊκό μνημείο που αποδέχεται παθητικά τα όσα διαδραματίζονται σε οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον.

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: