ZoomNews

Ένα ξεφτισμένο σύνθημα

 

 Της Κυριακής Πετράκη

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες πια. Μια ημέρα που κάποτε με συντάραζε και ας μην την είχα ζήσει βιωματικά. Την είχα όμως ζήσει έμμεσα. Θυμάμαι το δάσκαλό μου στην Έκτη Δημοτικού να μας εξηγεί, να μας εξιστορεί τα δικά του βιώματα καθώς το 1973 ήταν ο ίδιος μαθητής λυκείου.. Θυμάμαι να μας πηγαίνει στο Πολυτεχνείο, να μας ξεναγεί στους χώρους, στην «αίθουσα ντοκουμέντο» με τα κομμάτια από τη σπασμένη καγκελόπορτα, με αμέτρητες φωτογραφίες ,με τη μουσική να παίζει τα «τραγούδια του αγώνα» και με τη θρυλική ματωμένη σημαία σε περίοπτη θέση. Θυμάμαι να θεωρώ τιμή το ότι με άφησαν να την ακουμπήσω. Είχαμε πάρει «συνέντευξη» από την κοπέλα που είχε σακατέψει τα πόδια της  το τανκ την ώρα της εισβολής, είχαμε μιλήσει με άτομα που είχαν βρεθεί μέσα εκείνη τη νύχτα. Κυρίως όμως είχαμε νιώσει ακόμα και αν δεν είχαμε ακριβώς καταλάβει. Ένα πράγμα είχε εντυπωθεί στο μυαλό μου τότε , το κεντρικό σύνθημα : «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία».

Και κάθομαι απόψε 17 Νοέμβρη 2016 και αναλογίζομαι τι έχει συμβεί όλα αυτά τα χρόνια. Πώς έχει φτάσει μια τόσο σημαντική ημέρα μνήμης, να έχει εκφυλιστεί τόσο πολύ που να αποτελεί πια σχεδόν αργία, ευκαιρία για day off, πεδίο για ανούσιες ομιλίες, κούφια λόγια και φανφάρες. Πώς έχει φτάσει η κορύφωση της ημέρας αυτής να είναι μια διασπασμένη  άθλια πορεία, να είναι το κάψιμο των καταστημάτων, οι καμένες σημαίες, οι μολότωφ και το κατεστραμμένο πολυτεχνείο. Κάθε χρόνο τα ίδια. Κάθε χρόνο και χειρότερα. Μέχρι που ξεχάσαμε πια το μήνυμα της ημέρας αυτής.

Το σύνθημα ηχεί ακόμα στα αυτιά μου όμως και ηχεί εκκωφαντικά: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία». Τι από τα τρία απολαμβάνει ο έλληνας πολίτης σήμερα; Πόσο μετουσιώθηκε σε πράξη και απτή πραγματικότητα η κραυγή αυτών των φοιτητών του ‘73;

Έχουμε μήπως σήμερα «Ψωμί»; Όταν χιλιάδες οικογένειες ζουν κάτω από ή στο όριο της φτώχειας; Όταν τα παιδιά στερούνται βασικά είδη διατροφής και όταν πάνε νηστικά στο σχολείο;  Όταν οι συνταξιούχοι έχουν γίνει επαίτες και  βλέπουν το ίδιο το κράτος να τους κλέβει απροκάλυπτα;

Έχουμε μήπως σήμερα «παιδεία»; Όταν απαξιώνονται σε κάθε επίπεδο και βαθμίδα οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές, οι φοιτητές και οι καθηγητές και πλέον αυτό το σύστημα αναπαράγεται αέναα; Έχουμε μήπως παιδεία όταν η αριστεία θεωρείται «κουσούρι» και η λογική της ήσσονος προσπάθειας νομοθετείται;

Ή μήπως έχουμε σήμερα «Ελευθερία»; Σε μια χώρα όπου ο πολίτης με όλα όσα συμπεριλαμβάνει η έννοια έχει ολοκληρωτικά απαξιωθεί, και έχει ηθικά, κοινωνικά, οικονομικά και ψυχικά ποδοπατηθεί. Που βλέπουμε τους κλέφτες να επιβιώνουν και τους βιοπαλαιστές να αργοπεθαίνουν. Μπορούμε να μιλάμε για Ελευθερία σε μια χώρα που επιχειρείται απροκάλυπτα ο έλεγχος και η χειραγώγηση της κοινής γνώμης; Όπου η στρέβλωση παρουσιάζεται ως φυσιολογική και που όσοι αντιδρούν βαφτίζονται ως γραφικοί ή ρομαντικοί;

Σε μια χώρα με παραιτημένους, απογοητευμένους, θυμωμένους και απελπισμένους πολίτες, το σύνθημα του Πολυτεχνείου σήμερα ακούγεται ως ένα κακό ανέκδοτο. Ως μια ουτοπία. Ως κάτι μακρινό. Είναι απλώς τρεις λέξεις. Σκέπτομαι ότι το αντίθετο ακριβώς πίστεψε και μετουσίωσε σε πράξη η γενιά του Πολυτεχνείου. Τα παιδιά αυτά από ένα σημείο και πέρα είχαν υπερβεί κόμματα, καθοδήγηση, σχέδια και συμφωνίες. Πίστεψαν στον αγώνα τους και τον έκαναν μεγάλο πηγαίο και απρόβλεπτο. Είχαν πάθος και είχαν πίστη. Πίστη στο δίκαιο και στις δυνάμεις τους. Και εξεγέρθηκαν, πάλεψαν, μάτωσαν. Έγραψαν ιστορία.

Έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ. Δεν ήμουν μέσα, δεν είχα καν γεννηθεί τότε. Δε ξέρω και δε μπορώ να πω αν η η γενιά του Πολυτεχνείου δικαιώθηκε, αν καρπώθηκαν οι λίγοι τους αγώνες των πολλών, αν ο ένας αγωνιζόταν και έτρωγε ξύλο στη Μπουμπουλίνας ενώ ο δείνα εξαργύρωνε τις υπηρεσίες του με αξιώματα. Αυτά τα μελετάνε οι ιστορικοί και είναι δική τους δουλειά η ανάλυση και αξιολόγηση αυτής της περιόδου. Αυτό όμως που ξέρω και θέλω να πω είναι ότι ζηλεύω τη γενιά του Πολυτεχνείου μόνο και μόνο γιατί δεν ήταν μια παραιτημένη γενιά. Ζηλεύω γιατί ήταν μια γενιά που τόλμησε και σήκωσε ανάστημα, οργανώθηκε και κατάφερε μέσα από τις διαφορές που είχε να βρει τους κοινούς στόχους και να παραμερίσει τα υπόλοιπα. Ενωμένοι την έσχατη στιγμή κατάφεραν και μετέτρεψαν τα πολλά μικρά, σε ένα μεγάλο και ενιαίο, τόσο μεγάλο που ακόμα και σήμερα μιλάμε για αυτό. Και εξακολουθούμε να μιλάμε για αυτό, όσο κι αν προσπάθησαν να το ξεθωριάσουν ακόμα και κάποιοι που αποτέλεσαν μέρος του.

Εμείς σήμερα τι κάνουμε;  Ας αναλογιστεί ο καθένας από εμάς και ας το δει λιγάκι και από την πλευρά της ατομικής ευθύνης.

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: