ZoomNews

Feel the Bern?

Ήρθε ένα ακόμα βράδυ που όλοι κοιμήθηκαν χωρίς να γνωρίζουν τι θα συμβεί το πρωί και συνέβη για ακόμα μια φορά το απρόσμενο. Γράφτηκαν πάρα πολλά για τον Ντόναλντ Τραμπ και την Χίλαρι Κλίντον  πριν και μετά τις εκλογές που παρακολούθησε ολόκληρος  ο πλανήτης, μάλλον όμως το εξώφυλλο της Liberation την επόμενη μέρα, με τίτλο «Τρομοαποκάλυψη» ήταν το πιο εύστοχο. Ακριβώς αυτό συνέβη, αποκαλύφθηκε και επικράτησε ότι προκαλεί τρόμο σε κάθε δημοκρατικό πολίτη, σε αυτούς τους λίγους; Υποστηρικτές της κανονικότητας.

Δεν χωρούν πια άλλες αναλύσεις για την νίκη του Τραμπ και την ήττα της Χίλαρι καθώς είναι εκατοντάδες  και από όλο το πολιτικό φάσμα. Μένει όμως ένα ερώτημα, για το τρίτο πρόσωπο που ξεχώρισε κατά την διάρκεια των εκλογών και δεν είναι άλλος από τον γερουσιαστή του Βέρμοντ, τον Μπέρνι Σάντερς. Οι υποστηρικτές του φώναζαν το σύνθημα «feel the Bern» όταν κέρδιζε πολιτείες κόντρα στη Χίλαρι, δεν μάθαμε ποτέ όμως τι θα γινόταν αν επικρατούσε και βρισκόταν εκείνος απέναντι στον Τραμπ.

Αν κάτι έχει αποδειχθεί πλέον είναι ότι πέρα από τις πολιτικές ατζέντες σημασία έχει το πρόσωπο που τις εκφράζει. Μάλιστα η ατζέντα της Χίλαρι είχε ενσωματώσει πολλά στοιχεία από εκείνη του Σάντερς και δεν διέφερε πολύ. Αρκούσε όμως αυτό για να γίνει πειστική; Μπορούσε να δώσει παλμό και να εμπνεύσει; Το βέβαιο είναι πως δεν αρκούσε για να νικήσει τον Τραμπ και ό,τι συμβολίζει. Η τάση κορυφαίων στελεχών των Δημοκρατικών να προωθήσουν την υποψηφιότητα της Κλίντον ίσως έστειλε μακριά από την κάλπη ακόμα και παραδοσιακούς ψηφοφόρους του κόμματος. Αυτό όμως ίσως είναι το μικρότερο πρόβλημα, ας εξετάσουμε κάποια χαρακτηριστικά δεδομένα.

Ο Σάντερς σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις μπορούσε να προηγηθεί ακόμα και με διψήφια ποσοστά από τον Τραμπ ενώ η Χίλαρι δύο με τρεις μονάδες. Έπεσαν έξω και δεν αρκούν; Ας δούμε και κάτι ακόμα. Η Χίλαρι Κλίντον σε σύγκριση με τις εκλογές του 2012 κατέγραψε ποσοστά -8% στους Ισπανόφωνους και -7% στους μαύρους που αποτελούν μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων του Δημοκρατικού Κόμματος. Τους κέρδισε ο Τραμπ; Το μόνο βέβαιο είναι πως όχι, αλλά μάλλον η αδιαφορία καθώς δεν βρήκαν έκφραση στο πρόσωπο της Χίλαρι.  Στις γυναίκες η Κλίντον επικράτησε των Ρεπουμπλικανών με 12% ακόμα και μετά τις χυδαίες επιθέσεις Τραμπ και δεν κατέγραψε πιο σημαντική διαφορά όπως αναμενόταν.

Ο Τραμπ σε αντίθεση με τα προγνωστικά δεν επικράτησε μόνο στους λευκούς άνδρες με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο αλλά κέρδισε την στήριξη πολιτών μέσης και ανώτερης εκπαίδευσης.  Ενδεικτικό είναι επίσης ότι επικράτησε στο Μίσιγκαν και το Γουινσκόνσιν της Χίλαρι, πολιτείες όμως που κατά την διάρκεια των προκριματικών εκλογών είχαν επιλέξει τον γερουσιαστή από το Βέρμοντ για να βρεθεί απέναντι του.

Τι δείχνουν όλα αυτά; Ότι ίσως ο αυτοπροσδιορισμός του Μπέρνι Σάντερς ως δημοκράτη σοσιαλιστή δεν τρόμαξε τους Αμερικανούς αντίθετα φαίνεται να τους κίνησε το ενδιαφέρον. Είχαν απέναντι τους έναν υποψήφιο με πολιτική ταυτότητα, δυναμική ρητορική και αυτό που όσοι ασχολούνται με την πολιτική ονομάζουν «γωνίες» δηλαδή  χαρακτηριστικά που τον κάνουν να διαφέρει. Η υποψηφιότητα της Κλίντον έδινε ίσως περισσότερη σιγουριά αλλά ήταν  κατά γενική ομολογία άχρωμη και άοσμη, τόσο που δεν κατάφερε να κινητοποιήσει ακόμα και ψηφοφόρους που θεωρούνταν δεδομένοι.

Δεν θα μάθουμε ποτέ τι θα γινόταν αν ο Τραμπ είχε απέναντι του τον Μπέρνι Σάντερς, αξίζει όμως οι δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως  σοσιαλιστικές,  προοδευτικές και δημοκρατικές να επιστρέψουν στα χαρακτηριστικά που τις έκαναν να διαφέρουν από τις συντηρητικές. Να τολμήσουν να έρθουν ξανά σε επαφή με τις κοινωνίες και να δώσουν απαντήσεις σε πραγματικά προβλήματα. Επιστροφή στις ιδέες δεν σημαίνει και επιστροφή στο παρελθόν, οι απαντήσεις δεν γίνεται παρά να αφορούν το σήμερα.

Στο σημείο αυτό και ο Σάντερς δεν έχει  έτοιμες λύσεις όπως φαίνεται, χαρακτηριστικό το παράδειγμα της  NAFTA που καταδίκασε. Πρόκειται για εκείνη την ζώνη που βασίζεται στην βαριά βιομηχανία που περνά στο περιθώριο, αφήνοντας εκτός αγοράς όσους εργάζονταν σε αυτή.  Είναι η «Αμερικάνικη σκουριά» που επέλεξε ως τίτλο του βιβλίου του ο Φίλιπ Μέγερ για να περιγράψει τις συνθήκες ζωής των εργατών στην Πενσυλβάνια και το μίσος των κατοίκων για την πολιτική, μετά την  εκτόξευση της ανεργίας. Εδώ ο Σάντερς δεν είχε πρόταση για την μετάβαση από την βιομηχανία στις υπηρεσίες, που φαίνεται να είναι η νέα πραγματικότητα.

Δεν γνωρίζουμε αν θα έπειθε με κάποια ρεαλιστική θέση, δεν γνωρίζουμε αν θα έπειθε με τις ιδέες του. Δεν θα μάθει και ο φίλος μου ο Κώστας που ζει στη Βοστόνη αν θα επικρατούσε ο Σάντερς που υποστήριζε με πάθος και με παρακίνησε να μάθω περισσότερα για αυτόν. Γνωρίζουμε όμως ότι οι δημοκρατικές δυνάμεις δεν έχουν δοκιμάσει πολύ καιρό τώρα να συνδυάσουν και τα δύο, θέσεις και ιδέες. Ίσως είναι ο μόνος τρόπος για να εμποδιστεί η «τρομοαποκάλυψη» που αναφέρει η Liberation στον δυτικό κόσμο.

Δημοσιεύθηκε στο https://lionnews.gr

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: