ZoomNews

Η Κεντροαριστερά στο ντιβάνι

Της Αγγελικής Σπανού

Πώς γίνεται να έχουν κατατεθεί τέσσερις διαφορετικές προτάσεις οργανωτικού-διαδικαστικού χαρακτήρα για την επίτευξη ενός κοινού σκοπού, την πραγματοποίηση ιδρυτικού συνεδρίου ενός νέου πολιτικού φορέα που θα εκφράσει τον ενδιάμεσο χώρο; Και είναι σωστό να περιγράφεται αυτός  ο χώρος ως προοδευτικό-μεταρρυθμιστικό κέντρο ή καλύτερα να γίνεται λόγος για σοσιαλδημοκρατία ή μήπως αρκεί το εντελώς ελληνικό κεντροαριστερά; Με άλλα λόγια τι κρύβουν οι διαφορές επί της ορολογίας και επί του οδικού χάρτη προς τη συγκρότηση ενός νέου ενιαίου κόμματος το οποίο υποτίθεται ότι θέλουν όλοι οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση την ώρα που μονολογούν παράλληλα;

Μια ερμηνεία για τις δυσκολίες της συνεννόησης είναι ότι υπάρχουν ανομολόγητες πολιτικές διαφορές ουσίας που δεν δηλώνονται γιατί αγγίζουν ένα θέμα-ταμπού που είναι η συμμετοχή στην εξουσία, κάτι πολύ απωθητικό για την κοινωνία όταν γίνεται αυτοσκοπός ή όταν γίνεται αντιληπτό ως κεντρικό ζητούμενο. Αλλοι ονειρεύονται καρέκλα σε κυβέρνηση Μητσοτάκη, άλλοι θα ήταν έτοιμοι και τώρα για υπουργικό αυτοκίνητο αν δινόταν το άλλοθι μιας οικουμενικής κυβέρνησης, κάποιοι προσβλέπουν σε θεραπεία αντιπολίτευσης ώστε να ανακτήσουν δυνάμεις και να πάρουν τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στον δικομματισμό ώστε αργότερα να διεκδικήσουν τον πρώτο ρόλο στην εξουσία και όχι αυτόν του μικρού κυβερνητικού εταίρου. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, οι μισές αλήθειες και τα προσχήματα δυσκολεύουν τη συνάντηση σε μια κοινή προσπάθεια γιατί υπάρχουν διαφορετικές, κρυφές προσωπικές ατζέντες και επιδιώξεις ομάδων. Δυσκολεύουν, όμως, και τη δημιουργία κοινωνικής δυναμικής  γιατί  το ακροατήριο διαισθάνεται την ανειλικρίνεια όσο στολισμένη ή επεξεργασμένη και αν είναι, μια και το δήθεν δεν κρύβεται.

Άλλη ερμηνεία για τον κατακερματισμό του ενδιάμεσου χώρου την ώρα που είναι τόσο επιτακτικά αναγκαία η ενότητά του αναφέρεται σε μια ψυχική βάση.  Συμπλέκονται κακοήθεις ναρκισσισμοί, απωθημένες φιλοδοξίες, μεγαλομανιακές φαντασιώσεις και βαριές υστερίες διαμορφώνοντας ένα σκηνικό εντάσεων και αντεγκλήσεων που δεν έχουν να κάνουν με το δηλούμενο και το συνειδητό αλλά με το άρρητο και το ασυνείδητο. Πολλοί αρχηγοί που θέλουν να ηγηθούν ή έστω να παίξουν ρόλο την ώρα που επαγγέλλονται το ακριβώς αντίθετο και εκνευρίζονται όταν τους επισημαίνεται ότι το νέο δεν μπορεί να γεννηθεί μέσα στο παλιό.

Αν πραγματικά δεν ενδιαφέρονται για την προσωπική τους δικαίωση και για μια ακόμη επαγγελματική ευκαιρία στη δημόσια σφαίρα υπάρχει τρόπος να πείσουν: Αρκεί όσοι έχουν υπουργικό παρελθόν να δηλώσουν προκαταβολικά ότι δεν θα διεκδικήσουν βουλευτική έδρα ούτε θέση σε κυβέρνηση. Απλά θα προσφέρουν στην πατρίδα και στην κοινή υπόθεση χωρίς αντάλλαγμα. Για μια φορά….

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: