ZoomNews

Οι βουλευτικές, stress test για τον Μακρόν

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος
Στον πρώτο γύρο της γαλλικής προεδρικής εκλογής αποκλείστηκαν οι δύο υποψήφιοι των δύο μεγάλων κομμάτων που εναλλάσσονται στην εξουσία από το 1981 και μετά, ο Φιγιόν της γκολικής Δεξιάς των Ρεπουμπλικάνων και ο Αμόν του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Το φαινόμενο καταγράφηκε από πολλούς ως κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού με ζητούμενη πλέον την ανασύνθεσή του εκ βάθρων.

Τα ζητούμενα

  • Θα μπορέσει ο νέος Πρόεδρος της χώρας Μακρόν να εξασφαλίσει τουλάχιστον πρωτιά στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου; Θα έχει το κίνημά του «En Marche!», που μετονομάστηκε σε «République en marche», τη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα, καθώς η αυτοδυναμία φαίνεται από δύσκολη έως αδύνατη;
  • Θα παραμείνει το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν καταδικασμένο σε συρρικνωμένη κοινοβουλευτική παρουσία, καθώς όσοι υποψήφιοί του παραμείνουν στον δεύτερο γύρο των βουλευτικών δεν διασφαλίζουν τη στήριξη των υποψηφίων των άλλων κομμάτων που θα αποκλειστούν από τον δεύτερο γύρο;
  • Τι θα κάνει το Σοσιαλιστικό Κόμμα ή ό,τι απέμεινε από αυτό; Θα αναζητήσει μια δύσκολη συνεργασία με την παράταξη του Μελανσόν ή θα κατεβάσει δικούς του υποψηφίους, έστω για την τιμή των όπλων;
  • Θα προλάβει ο Μελανσόν να κεφαλαιοποιήσει σε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση την εκτόξευση του ποσοστού του στον πρώτο γύρο της προεδρικής εκλογής που τον έφερε σε ισοψηφία με τον Φιγιόν;
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου ζητούμενο δεν είναι μόνο η διαμόρφωση κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που θα στηρίζει τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση που θα διορίσει ο Πρόεδρος. Η συγκρότηση κυβερνητικού συνασπισμού είναι μονόδρομος, με κύριο ζητούμενο αν η παράταξη του Μακρόν μέσω μια δυναμικής προσχωρήσεων από άλλους χώρους θα κατοχυρώσει τη θέση του μείζονος εταίρου.

Η ερμηνεία της νίκης

Ούτως ή άλλως, η συγκατοίκηση Προέδρου με διαφορετική κοινοβουλευτική πλειοψηφία έχει δοκιμαστεί στο παρελθόν δύο φορές, επί Μιτεράν με πρωθυπουργούς τον Σιράκ (1986-1988) και τον Μπαλαντίρ (1993-1995) και επί προεδρίας Σιράκ με πρωθυπουργό τον Ζοσπέν, επικεφαλής κυβέρνησης της Αριστεράς με κορμό τους Σοσιαλιστές.
Το πιο κρίσιμο ζητούμενο στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου είναι η μη αμφισβητήσιμη ερμηνεία της νίκης Μακρόν: σε ποιον βαθμό είναι κυρίως απόρριψη της Λεπέν και σε ποιον μια νέα κεντρώα σύνθεση με δυναμική υπέρβασης του παραδοσιακού διπόλου Αριστεράς-Δεξιάς.
Το 2000 εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα η σύντμηση της προεδρικής θητείας από επτά σε πέντε χρόνια και στο τέλος του 2002 η κυβέρνηση Ζοσπέν αξιοποίησε τη σύμπτωση της λήξης της θητείας Σιράκ και την εκπνοή της πενταετούς θητείας της Βουλής και ανέστρεψε τη σειρά των εκλογικών αναμετρήσεων έτσι ώστε η προεδρική εκλογή να προηγείται των βουλευτικών.
Από τότε, το 2002 και στη συνέχεια το 2007 και το 2012, οι βουλευτικές εκλογές λειτουργούν ως τρίτος γύρος της προεδρικής, όπου οι ψηφοφόροι δίνουν στον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, χωρίς την οποία οι εκτελεστικές του αρμοδιότητες περιορίζονται στο γράμμα του Συντάγματος.

Δίχως υπερβολή, οι βουλευτικές του Ιουνίου στη Γαλλία είναι ένα stress test για τον Μακρόν: Με όποια κριτήρια και αν τον στήριξαν οι ψηφοφόροι στον πρώτο και στον δεύτερο γύρο, η πρωτιά της παράταξής του, και πολύ περισσότερο η πολύ δύσκολη κατάκτηση της αυτοδυναμίας, θα τον νομιμοποιεί να παρουσιάζει τη νίκη του ως ριζική θετική ανατροπή, ως επιδοκιμασία της κεντρώας-φιλελεύθερης μεταρρυθμιστικής σύνθεσης που έχει επιλέξει.
Σε αντίθετη περίπτωση, αν οι ψηφοφόροι, απαλλαγμένοι από τον φόβο της Λεπέν, δείξουν ότι τελικά στην προεδρική εκλογή επέλεξαν τη χρήσιμη ψήφο ή ακόμη και αποδοκίμασαν υποψηφίους και όχι παρατάξεις, η Γαλλία θα εισέλθει σε περίοδο αστάθειας στο εσωτερικό και μειωμένης διαπραγματευτικής αξιοπιστίας στην Ευρώπη και κυρίως απέναντι στο Βερολίνο.
Αν ανατρέξουμε στην ταραχώδη επταετία του Ζισκάρ ντ’ Εστέν, που διαδέχθηκε τον Πομπιντού το 1974 προερχόμενος από τους ανεξάρτητους Ρεπουμπλικάνους, που ήταν ήσσων εταίρος της γκολικής παράταξης, θα έχουμε μια πρόγευση του τι μπορεί να συμβεί με τον Μακρόν. Τότε, ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν, που αυτοπροσδιοριζόταν ως κεντρώος-φιλελεύθερος, βρισκόταν σε συνεχή διμέτωπη σύγκρουση, καθώς από τη μια αντιμετώπιζε την Ένωση Αριστερά Σοσιαλιστών και Κομμουνιστών και από την άλλη τη διαρκή αντιπολίτευση της γκολικής παράταξης υπό τον Σιράκ, που ήταν ο μείζων κυβερνητικός εταίρος.

Ακραία αντίστιξη

Οι εναλλακτικές πορείες της Γαλλίας με ορίζοντα τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου βρίσκονται σε ακραία αντίστιξη: υπέρβαση του διπόλου Δεξιάς-Αριστεράς και οριοθέτηση του αντισυστημικού λαϊκισμού με μια θολή και αδιευκρίνιστη επί του παρόντος κεντρώα σύνθεση ή ριζοσπαστικοποίηση με αντισυστημική ρητορική της Δεξιάς αλλά και του χώρου που ξεκινά από το Σοσιαλιστικό Κόμμα και φτάνει στις παρυφές της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς;
Βαρύνουσα επιρροή ως προς την έκβαση των βουλευτικών εκλογών θα έχουν η επιλογή του πρωθυπουργού αλλά και η σύνθεση της κυβέρνησης που θα ανακοινώσει ο Μακρόν μετά την ορκωμοσία του. Θα είναι μια σύνθεση ικανή να πριμοδοτήσει τη δυναμική μη αντιστρέψιμης ανατροπής του πολιτικού σκηνικού, μια ανακύκλωση βαρόνων της Δεξιάς και των Σοσιαλιστών που προσπαθούν να επιβιώσουν στο νέο τοπίο ή απλώς και μόνο μια μεταβατική-υπηρεσιακή κυβέρνηση μέχρι την επομένη της κάλπης του Ιουνίου;

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *