ZoomNews

Καρκίνος του Παγκρέατος: Η έγκαιρη διάγνωση κλειδί για την εξέλιξη της νόσου

Το 98% του προσδόκιμου υγιούς ζωής τους χάνουν οι ασθενείς που προσβάλλονται από παγκρεατικό καρκίνο τη στιγμή της διάγνωσης, ενώ η συνολική μέση επιβίωση ενός ατόμου που έχει διαγνωστεί με μεταστατικό παγκρεατικό καρκίνο είναι μόλις 4,6 μήνες. Σε μεγάλο ποσοστό αυτό οφείλεται γιατί διαγιγνώσκεται σε προχωρημένο στάδιο, όταν ήδη έχει κάνει μεταστάσεις, καθώς η νόσος μπορεί να περάσει απαρατήρητη για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ δεν υπάρχει μέθοδος έγκαιρης ανίχνευσης σε πρώιμο στάδιο. Επίσης, παρά την αύξηση εμφάνισης του καρκίνου του παγκρέατος, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τα συμπτώματα και τα μεγάλα ποσοστά θνησιμότητας. Πρόσφατη διεθνής έρευνα έδειξε πως το 60% του κοινού δεν γνωρίζει σχεδόν τίποτα για τον παγκρεατικό καρκίνο.
Τα παραπάνω επισημάνθηκαν κατά τη διάρκεια ημερίδας που διοργάνωσε στις 11/11 ο Σύλλογος Καρκινοπαθών – Εθελοντών – Φίλων – Ιατρών «Κ.Ε.Φ.Ι.» Αθηνών, με αφορμή τη 2η Παγκόσμια Ημέρα για τον Καρκίνο του Παγκρέατος (13/11).
Η Επιστημονική Ημερίδα ήταν αφιερωμένη στη νόσο με το χαρακτηριστικό τίτλο «Αντιμετωπίζοντας το φαινομενικά αδύνατο», που υπογραμμίζει πως, παρά το ότι ο παγκρεατικός καρκίνος είναι σήμερα ο μόνος καρκίνος με αυξανόμενα ποσοστά θνησιμότητας, υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπισή του.
Η κα Ζωή Γραμματόγλου, Πρόεδρος Δ.Σ. του Συλλόγου «Κ.Ε.Φ.Ι.» Αθηνών στην έναρξη της επιστημονικής ημερίδας αναφέρθηκε στους στόχους ευαισθητοποίησης που έχουν τεθεί σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, αναλύοντας τη δράση που θα αναλάβει το Κ.Ε.Φ.Ι. στην Ελλάδα: «Η έλλειψη ενημέρωσης, η καθυστερημένη διάγνωση, η υποχρηματοδότηση της έρευνας είναι προβλήματα κοινά σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Η Ευρωπαϊκή Πολυσυμμετοχική Πλατφόρμα για τον Καρκίνο του Παγκρέατος συνέταξε μια Διακήρυξη με την οποία καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις χώρες μέλη να αναλάβουν δράση για την υλοποίηση πέντε στόχων μέχρι το 2020.
Οι ίδιοι και περισσότεροι στόχοι είναι απαραίτητο να αναληφθούν και στη χώρα μας:
1. Προώθηση εκστρατειών για εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση.
2. Ανάπτυξη ειδικών σχεδίων δράσης για την αντιμετώπιση του καρκίνου του παγκρέατος και ενσωμάτωσή τους στις ευρύτερες πολιτικές ελέγχου του καρκίνου , όπως το Εθνικό Σχέδιο Δράσης κατά του Καρκίνου.
3. Βελτίωση της πρώιμης διάγνωσης μέσω της προώθησης εθνικής εκστρατείας προς τους επαγγελματίες υγείας και τους ασθενείς.
4. Βελτίωση της διαδικασίας συλλογής δεδομένων στο Εθνικό Αρχείο Νεοπλασιών και προσπάθεια δημιουργίας ειδικών μητρώων ασθενών με καρκίνο του παγκρέατος στη χώρα μας, σε κάθε χώρα μέλος και συνολικά στην Ευρώπη.
5. Αύξηση του αριθμού των πανευρωπαϊκών και εθνικών ερευνητικών προγραμμάτων για τον καρκίνο του παγκρέατος με τη διάθεση κονδυλίων για την έρευνα για το καρκίνο του παγκρέατος.
Ο Σύλλογος Κ.Ε.Φ.Ι σε συνεργασία με την ογκολογική κοινότητα θα εξειδικεύσει τους ανωτέρω πέντε στόχους για τη χώρα μας και θα τους υποβάλλουμε στο Υπουργείο για μελέτη και υλοποίηση. Αγκαλιάζοντας την κοινότητα των ασθενών με καρκίνο του παγκρέατος, εκτός από τη σημερινή εκδήλωση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα, το ΚΕΦΙ έχει ξεκινήσει στοχευμένες ενημερωτικές δράσεις με τη διανομή έντυπου υλικού σε συλλόγους ασθενών με καρκίνο σε όλη τη χώρα. Έχει συσταθεί Ομάδα Ασθενών & Περιθαλπόντων Καρκίνου του Παγκρέατος κάτω από την ομπρέλα του Κ.Ε.Φ.Ι., που βοηθά άλλους συμπάσχοντες με ενημέρωση, ανταλλαγή χρηστικών πληροφοριών, ψυχο-κοινωνικής υποστήριξης για να ξεπεράσουν τα προβλήματα που δημιουγεί η νόσος».
Η κα Καίτη Αποστολίδου, Αντιπρόεδρος ECPC – European Cancer Patient Coalition, Πρόεδρος ΔΕ.ΔΙ.ΔΙ.ΚΑ. (Διασωματειακή Επιτροπή για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων των Ασθενών με Καρκίνο) και Αναπληρωματικό Μέλος Δ.Σ. του Συλλόγου «Κ.Ε.Φ.Ι.» Αθηνών αναφέρθηκε στη ανάγκη κατάρτισης των ασθενών και των οργανώσεων τους σχετικά με την βιο-ιατρική έρευνα και τη συμμετοχή τους σε αυτή: «Ο λόγος που επέλεξα να μιλήσω σήμερα για τη συμμετοχή των ασθενών στην έρευνα είναι γιατί η έρευνα για φάρμακα και θεραπείες για τον καρκίνο του παγκρέατος είναι βασικής σημασίας για την αναχαίτιση και τη θεραπεία της ασθένειας. Επειδή η ασθένεια δεν εμφανίζεται με σαφή συμπτώματα και η επίδραση των φαρμάκων στους ασθενείς έχει διαφορές από το ένα άτομο στο άλλο, η ενεργοποίηση των ασθενών και των περιθαλπόντων τους για ενημέρωση των φορέων ιατροβιολογικής έρευνας για θέματα που θεωρούν σημαντικά να καλύψει η έρευνα μπορεί να έχει μεγάλη επιρροή στους ερευνητές. Από την άλλη πλευρά, δεδομένης της σημαντικής υστέρησης της χώρας σε χρηματοδότηση της έρευνας, οι ασθενείς, οι οργανώσεις τους και η κοινωνία των πολιτών μπορούν να ασκήσουν πίεση στη κυβέρνηση για ενεργοποίηση του νομικού πλαισίου για διεξαγωγή κλινικών μελετών στη χώρας. Διαθέτουμε άριστο επιστημονικό προσωπικό που διαπρέπει στις λίγες έρευνες που γίνονται στη χώρα μας και κυρίως στο εξωτερικό, αντί να προσπαθούμε να φέρουμε την έρευνα και τις κλινικές μελέτες στη χώρα μας».
«Η συμμετοχή των ασθενών στην βιο-ιατρική έρευνα είναι πολύ ευρύ θέμα για το οποίο δεν έχει αρχίσει η συζήτηση στη χώρα μας, και δεν θα αρχίσει αν οι ασθενείς και οι οργανώσεις ασθενών, οι κλινικοί γιατροί και άλλοι εταίροι στην υγεία δεν φροντίσουν να τεθεί σε δημόσιο διάλογο, σε συνέδρια, ημερίδες, αν δεν απαιτήσουν την ενεργοποίηση του θεσμικού πλαισίου κλινικών μελετών, αν δεν συναντηθούν μεταξύ τους για να εξετάσουν ποια είναι τα εμπόδια για τη συμμετοχή των ασθενών και πως μπορούν να αρθούν.
Από τη προσωπική μου εμπειρία, από τη συμμετοχή μου σε ερευνητικά προγράμματα, αναφέρω μερικά από τα πολλά σημεία τριβής που αξίζει να συζητηθούν:
– Η γνώση εκ μέρους των ασθενών της ασθένειας τους και των θεραπευτικών επιλογών
– Η εκπαίδευση των ασθενών σε θέματα που αφορούν την έρευνα και τις κλινικές μελέτες
– Η ενημέρωση των ερευνητών για την ένταξη ασθενών σε ερευνητικά προγράμματα
– Τα κριτήρια επιλογής ασθενών/οργ. ασθενών ως εταίρων στη βιοιατρική έρευνα
– Η καταγραφή και αναφορά των αποτελεσμάτων των θεραπειών από τους ασθενείς
– Οι οργανώσεις ασθενών ως δεξαμενή βιωματικών εμπειριών
– Πως θα βελτιώσουν οι ασθενείς/οργ. ασθενών τις δεξιότητες τους;
Κλείνοντας απευθύνω πρόσκληση στην Ελληνική ογκολογική ερευνητική κοινότητα να ασχοληθεί με την έρευνα του παγκρέατος και τον καρκίνο του παγκρέατος. Οι Ελληνικές οργανώσεις ασθενών με καρκίνο είναι πρόθυμες να συνδράμουν την προσπάθεια αρκεί να μας προσκαλέσετε και να μας ενημερώσετε».
Την επιστημονική προσέγγιση για τη νόσο, τη διάγνωση και τη θεραπεία κατέθεσαν κορυφαίοι επιστήμονες υγείας, εξειδικευμένοι στην αντιμετώπιση του παγκρεατικού καρκίνου και σε συναφή με τη νόσο θέματα.
Ο Δρ. Χρήστος Δερβένης, Χειρουργός, Συντονιστής Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής, Κωνσταντοπούλειο ΝΣΚ Νέας Ιωνίας «η Αγία Όλγα», μέλος του ΕΜ-ΚΑΠΕΣ αναφέρθηκε στους παράγοντες κινδύνου, τα συμπτώματα, τη χειρουργική αντιμετώπιση και τη φυσιολογία του παγκρέατος που κάνει την αντιμετώπιση του παγκρεατικού καρκίνου μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.
Ο Δρ. Επαμεινώνδας Σαμαντάς, Ογκολόγος, Συντονιστής Διευθυντής Γ’ Ογκολογικής Κλινικής, Γενικό Ογκολογικό ΝΣΚ Κηφισιάς «Οι Άγιοι Ανάργυροι» και μέλος του ΕΜ-ΚΑΠΕΣ, παρουσίασε τα νεότερα δεδομένα στη φαρμακευτική θεραπεία, τονίζοντας ότι «Υπάρχει άμεση ανάγκη για επικέντρωση της έρευνας σε νεότερους στοχευμένους παράγοντες που θα αποτελούν εξατομικευμένη θεραπεία για συγκεκριμένες ομάδες ασθενών».
«Τα Κέντρα Πόνου στηρίζουν τον ασθενή με παγκρεατικό καρκίνο σε πολλά επίπεδα εκτός από τον πόνο, για τη ναυτία, τα εντερικά προβλήματα, την αϋπνία, ακόμη και ψυχολογικά. Δυστυχώς, τα Κέντρα Πόνου στην Ελλάδα λειτουργούν εθελοντικά, αν και έχουν ψηφιστεί σχετικοί νόμοι, ενώ ο κόσμος δεν γνωρίζει την ύπαρξή τους. Σε έρευνα που πραγματοποιήσαμε, το 86% του κοινού δεν γνωρίζει πως υπάρχουν Ιατρεία Πόνου. Αυτό πρέπει να αλλάξει», ανέφερε η Δρ. Αθηνά Βαδαλούκα, Αν. Καθηγήτρια Αναισθησιολογίας – Θεραπείας Πόνου & Παρηγορικής Αγωγής ΕΚΠΑ, Πρόεδρος Ελληνικής Εταιρείας Θεραπείας Πόνου & Παρηγορικής Αγωγής, Πρόεδρος Γνωμοδοτικού Συμβουλίου WIP και Αντιπρόεδρος EULAP.
Τέλος, ο Δρ. Στυλιανός Κατσαραγάκης, Λέκτορας Νοσηλευτικής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, τόνισε τη σημασία της νοσηλευτικής φροντίδας των ασθενών με παγκρεατικό καρκίνο και τον καίριο ρόλο του νοσηλευτή στην υποστήριξη των ασθενών σε ένα διπλό επίπεδο, της τεχνοκεντρικής αλλά και της ασθενοκεντρικής φροντίδας.

Related Posts