ZoomNews

Κουβαράς: Τα ΜΜΕ δεν επηρεάζουν όσο νομίζουμε

Κάθε μέρα, από τη συχνότητα του Action 24, παρουσιάζει την εκπομπή «Evening Report», όπου το ρεπορτάζ έχει τον πρώτο λόγο. Ο Γιώργος Κουβαράς εξηγεί στη Free Sunday και στη Ντέπυ Κουρέλλου γιατί τηλεόραση και συναίσθημα πάνε μαζί.

 

Δύσκολη χρονιά για τους δημοσιογράφους του πολιτικού ρεπορτάζ… Αν σας έλεγε κάποιος τον Φεβρουάριο πως θα ζούσαμε αυτό το πολιτικό θρίλερ –δημοψήφισμα, capital controls, εκλογές–, θα τον πιστεύατε;

Δεν ήταν και τόσο απρόβλεπτα, αν αναλογιστεί κανείς ότι τελικά συνέβησαν περίπου αυτά που έδειχνε το προεκλογικό σποτ της ΝΔ, το οποίο οι περισσότεροι –κι εγώ μέσα σε αυτούς– χαρακτηρίζαμε «κινδυνολογικό». Το μόνο που δεν προέβλεψε κανείς ήταν το δημοψήφισμα και το «όχι» που έγινε «ναι». Πάντως, είναι άλλο να φαντάζεσαι τον κίνδυνο και άλλο να τον ζεις. Vivere pericolosamente! Μάλλον θα πρέπει να το συνηθίσουμε.

 

Η ιστορία θα κρίνει αυτούς τους δέκα πολιτικά «έξαλλους» μήνες. Την ελληνική, όμως, δημοσιογραφία μπορούμε να την κρίνουμε από τώρα. Στάθηκε, νομίζετε, στο ύψος των περιστάσεων;

Η ελληνική δημοσιογραφία δεν είναι μία, για να την κρίνουμε ως ενιαίο σύνολο. Ο καθένας στάθηκε στο… δικό του ύψος, όπως συμβαίνει συνήθως. Πάντως, οι δημοσιογράφοι καταφέραμε να πούμε λίγο λιγότερα ψέματα από τους πολιτικούς. Κάτι είναι κι αυτό.

 

Η τηλεόραση υπακούει στους «νόμους» των μίντια ή έχει άλλους όρους;

Θα έλεγα ότι η τηλεόραση κατασκευάζει τους «νόμους» των μίντια. Είναι κάτι σαν τη νομολογία. Δημιουργεί εθιμικό δίκαιο. Περιττό να σας πω ότι αυτό συνήθως είναι κακό πράγμα.

 

Την εβδομάδα πριν από το δημοψήφισμα δεν θυμάμαι κανάλι –πλην της κρατικής τηλεόρασης– που δεν «προπαγάνδιζε» το «ναι». Θυμάμαι, επίσης, πολύ κόσμο ενοχλημένο και αντιδραστικά να ψηφίζει «όχι», με το σκεπτικό πως «αφού οι μεγαλοδημοσιογράφοι θέλουν να ψηφίσουμε “ναι”, θα ρίξουμε “όχι”». Το διαπιστώσατε κι εσείς; Σας ενόχλησε;

Το να «προπαγανδίζεις», είτε το «ναι» είτε το «όχι», προφανώς δεν είναι δημοσιογραφία. Το να λες όμως τη γνώμη σου ή να εξηγείς τις πιθανές συνέπειες είναι απολύτως μέσα στα όρια της δουλειάς που κάνουμε. Δεν θέλω να κρίνω εγώ ποιοι υπερέβησαν τα όρια, και από τη μια και από την άλλη πλευρά. Αν υποθέσουμε όμως ότι οι πολίτες ψήφισαν κόντρα στην άποψη των «μεγαλοδημοσιογράφων», τότε θα πρέπει να δεχτούμε ότι λίγες μέρες μετά η κυβέρνηση δικαίωσε τους «μεγαλοδημοσιογράφους» που υποτίθεται ότι την πολεμούσαν, με τη συμφωνία για το τρίτο μνημόνιο. Θλιβερό.

 

Ήταν το δημοψήφισμα και ένα ψήφισμα διαμαρτυρίας για τα μίντια; Νομίζετε πως οι τηλεθεατές/αναγνώστες εμπιστεύονται τα μίντια;

Οι τηλεθεατές, οι ακροατές και οι αναγνώστες είναι υποψιασμένοι και πολύ συχνά και καχύποπτοι. Με το δίκιο τους. Τα ΜΜΕ έχουν παίξει τον δικό τους ρόλο την εποχή του μνημονίου. Πολλοί αποκαλούμενοι «μεγαλοδημοσιογράφοι» πολέμησαν το μνημόνιο και τους δανειστές. Κάποιοι άλλοι –σαφώς λιγότεροι– το υπερασπίστηκαν. Και λοιπόν; Τι έγινε; Είμαστε σήμερα στο τρίτο μνημόνιο με δήθεν αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Άρα τα ΜΜΕ επηρεάζουν τα πράγματα λιγότερο απ’ ό,τι νομίζουμε εμείς οι δημοσιογράφοι.

 

Πώς διατηρεί ένα δημοσιογράφος τα συναισθήματά του, τις προσωπικές του απόψεις, όταν έχει να παρουσιάσει μια είδηση όπως π.χ. οι επιθέσεις στο Παρίσι;

Για να είμαστε ειλικρινείς, όταν μεταδίδεις ένα μακελειό, δεν μπορεί παρά να είσαι με τα θύματα και όχι με τους θύτες. Νομίζω ότι αυτό είναι ανθρώπινο και ξεπερνά την όποια πολιτική θέση. Τώρα, η προσωπική συμμετοχή του καθενός είναι άλλη υπόθεση. Αν έχεις το γιο ή την κόρη σου στο Μπατακλάν και τύχει να μεταδίδεις εσύ την είδηση της τρομοκρατικής επίθεσης, είναι καλύτερα να το πεις ευθέως στον τηλεθεατή παρά να παίζεις θέατρο. Τηλεόραση και συναίσθημα πάνε μαζί, ακόμη και στην ενημέρωση. Και όποιος πει το αντίθετο λέει ψέματα.

 

Τι νομίζετε ότι σηματοδοτούν αυτές οι επιθέσεις;

Οι επιθέσεις στο Παρίσι σηματοδοτούν το ξεκίνημα ενός ιδιότυπου πολέμου με αβέβαιη διάρκεια και ένταση. Αυτός ο πόλεμος δεν απειλεί μόνο ανθρώπινες ζωές αλλά και τη δημοκρατία και την ελευθερία, όπως τις ξέρουμε και τις βιώνουμε στον δυτικό κόσμο.

 

Τι κάνει ένα δελτίο ειδήσεων ή μια πολιτική εκπομπή καλή; Ποια είναι τα δικά σας κριτήρια;

Ένα δελτίο ειδήσεων ή μια πολιτική εκπομπή πρέπει να αποφεύγει τα στερεότυπα, να σέβεται όλες τις απόψεις, να βλέπει πίσω από τα προφανή και να μην αναπαράγει «αμάσητη» την εκάστοτε κυβερνητική προπαγάνδα. Αυτά προσπαθούμε να τηρούμε στο «Evening Report» και στο Αction 24.

 

Τελικά, τα μίντια πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν τη Χ.Α.; Πρέπει να ακούγεται η φωνή των εκλεγμένων βουλευτών της ή όχι;

Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά, αλλά θα περιοριστώ σε ένα ρητορικό ερώτημα: Πόσο δημοκρατικό και «δεοντολογικό» θεωρείτε εσείς το να φιλοξενείτε κάποιον που χαστουκίζει ή προπηλακίζει έναν καλεσμένο σας; Θα το δοκιμάζατε, για να δείτε αν θα ξανασυμβεί; Εγώ, πάντως, όχι.

 

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: