ZoomNews

Μια μέρα στις Βρυξέλλες

—της Άννας Βαρνά—

Εργάζομαι σε ένα κτίριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Βρίσκεται ακριβώς απέναντι από μία από τις εξόδους του σταθμού του μετρό Μάαλμπεκ. Εδώ και λίγους μήνες χρησιμοποιώ κι εγώ το μετρό για να πάω στη δουλειά μου. Έτσι έκανα και σήμερα. Έφτασα στο γραφείο στις 8.45. Λίγο αργότερα, είχα κατέβει στην καφετέρια του κτηρίου. Δεν ακούσαμε κανένα θόρυβο έκρηξης, παρόλο που ήμασταν τόσο κοντά. Πρέπει να ήταν 9.20 όταν εμείς, εμβρόντητοι μέσα στο κτήριο, βλέπαμε να βγαίνουν από την έξοδο του μετρό, ακριβώς απέναντι, άνθρωποι τραυματισμένοι. Ένα ασθενοφόρο είχε ήδη φτάσει και τραυματιοφορείς έδιναν τις πρώτες βοήθειες. Στις τζαμόπορτες του δικού μας κτηρίου, οι οποίες είναι ασφαλισμένες, στηρίχτηκαν δύο άνθρωποι φανερά σοκαρισμένοι, με τα μαλλιά τους και τα ρούχα τους γεμάτα αίματα. Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα. Ανεβήκαμε στα γραφεία μας. Πήρα τηλέφωνο τον άντρα μου στη Λάρισα και τους γονείς μου στη Ρόδο. Συνδεθήκαμε στο ίντερνετ και αρχίσαμε να παίρνουμε πληροφορίες. Εν τω μεταξύ από τα παράθυρα εξακολουθούσαμε να βλέπουμε τους τραυματισμένους, ανθρώπους καλυμμένους με τις χρυσαφιές κουβέρτες ενάντια στην υποθερμία, ένα κοριτσάκι, γυμνωμένο και ματωμένο.

Μια συνάδελφος καταρτισμένη στις Πρώτες Βοήθειες έσπευσε να βοηθήσει. Οι υπόλοιποι, κλεισμένοι στο κτήριο, να μην μπορούμε να φύγουμε ούτε να βγούμε έξω. Λίγο μετά ο προϊστάμενος μας γυρνούσε με ένα χαρτί με τα ονόματα μας και ήταν σαν να έπαιρνε παρουσίες. Αρχίσαμε να τηλεφωνούμε στους συναδέλφους που δεν ήταν εκεί. Ευτυχώς εμείς όλοι στην ομάδα μας ασφαλείς…

Κατά τις 4 το απόγευμα, η αστυνομία που είχε αποκλείσει το κτήριο, μας επέτρεψε να φύγουμε. Το μετρό, τα τραμ, τα λεωφορεία όλα ακινητοποιημένα. Ξεκίνησα να γυρίσω πίσω με τα πόδια. Στο δρόμο πολλά αυτοκίνητα, αλλά και πεζοί σαν κι εμένα που προσπαθούσαν να πάνε στο σπίτι τους. Κάναμε ένα μεγάλο γύρο για να αποφύγουμε την αποκλεισμένη περιοχή. Είδα ελάχιστους αστυνομικούς. Είδα ένα κύριο με σορτσάκι να έχει βγει για τρέξιμο. Είδα ανθρώπους να πίνουν τη μπύρα τους και να τρώνε πατατάκια. Είδα μια κυρία να κουρεύεται σε ένα κομμωτήριο. Είδα ένα πατέρα να παίζει με την κόρη του στην πλατεία Φλαζέ. Όταν έφτασα στη γειτονιά μου όλα μου φάνηκαν ήρεμα. Στο σουπερμάρκετ είχε κάποιο κόσμο. Στα μανάβικα είχαν όπως πάντα απλωμένα τα φρούτα και τα λαχανικά.

Αυτή ήταν η μέρα μου στις Βρυξέλλες σήμερα, 22 Μαρτίου. Παρόλο που συνήθως βγάζω πολλές φωτογραφίες σήμερα δεν είχα το κουράγιο να βγάλω ούτε μία. Καθώς περνάνε οι ώρες και οι εντυπώσεις «κρυώνουν» η σκέψη κολλάει στους ανθρώπους που δε θα γυρίσουν απόψε σπίτι τους. Στις οικογένειες τους. Στους φίλους τους. Ας είναι δυνατοί να αντέξουν…

Από το http://dimartblog.com/

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *