ZoomNews

Μητσοτάκης vs Τσίπρα στη ΔΕΘ: Η μάχη της υπέρβασης των κομματικών ακροατηρίων

Του Γιώργου Κουβαρά

Με διαφορά μιας εβδομάδας ο Αλέξης Τσίπρας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησαν στη ΔΕΘ να παρουσιάσουν ο καθένας το αφήγημά του, με το οποίο πιθανότατα θα φτάσουν μέχρι τις επόμενες εκλογές. Υπήρξαν τα απολύτως αναμενόμενα, να βγάζει δηλαδή ο ενας στον άλλον το λογαριασμό για τις ευθυνες των μνημονίων, ο ενας να εξηγεί γιατί πρέπει να εξαντλήσει την τετραετία κι ο άλλος γιατί πρέπει να γίνουν το ταχύτερο εκλογες. Όπως απεδείχθη, όμως, παρά τις μεγάλες διαφορές τους και οι δυο στόχευσαν κυρίως στο χώρο του κέντρου, προσπαθώντας να υπερβούν κομματικούς στρατούς και ακροατήρια.

Δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα: Ο Τσίπρας επιχείρησε να υπερβεί τα δικά του παραδοσιακά όρια, εμφανιζόμενος ως ο μέγας υπερασπιστής των επενδύσεων. Και ο Μητσοτάκης έκανε το ίδιο βάζοντάς τα ευθέως με την κομματική νεολαία της ΝΔ στα πανεπιστήμια, την οποία ουσιαστικά οδηγεί σε απενεργοποίηση απαγορεύντάς της ακόμη και την τόσο αγαπημένη της αφισοκόλληση. Η άτυπη σύγκρουση Τσίπρα – Μητσοτάκη είναι ουσιαστικά μια μάχη του καθενός ξεχωριστά με συντηρητικές αντιλήψεις και πρακτικές, βαθιά ριζωμένες στις παρατάξεις τους και στη χώρα. Οι δυο πολιτικοί ηγέτες, στο βαθμό που είναι οι ίδιοι απαλλαγμένοι από ιδεοληψίες και πολιτικές δουλείες (πράγμα κάθε άλλο παρά δεδομένο) κρίνονται για τη δυνατότητά τους να κάνουν την αναγκαία υπέρβαση.

Ας δούμε κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Από την περασμένη Κυριακή, που ο Τσίπρας αναφέρθηκε στις επενδύσεις, μέχρι σήμερα πέρασε μόνο μια εβδομάδα, μέσα στην οποία απειλήθηκε η οριστική έξοδος της Ελντοράντο Γκολντ και καταγράφηκε άλλη μια καθυστέρηση στην υπόθεση του Ελληνικού. Ακόμη λοιπόν κι αν υπήρξαν κάποιοι που ακούγοντας τον πρωθυπουργό την περασμένη εβδομάδα στη ΔΕΘ σκέφτηκαν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει, βρέθηκαν πολύ γρήγορα αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα, με Συριζέικες προτροπές, του στυλ “στα τσακίδια” (Καρανίκας) και με ειρωνίες του τύπου “στάσου μύγδαλα” (Καραγιαννίδης). Μιλάμε, δηλαδή, για πολύ… σοβαρό επενδυτικό περιβάλλον. Τόσο σοβαρό, ώστε η σύγκρουση της Ελντοράντο Γκολντ με την κυβέρνηση, να ενισχύει τη μετοχή της και να προκαλεί αρνητικά δημοσιεύματα σε ολόκληρο το διεθνή Τύπο όχι για την εταιρία αλλά για την ελληνική κυβέρνηση. Ο Μητσοτάκης, έχει ούτως ή άλλως πλεονέκτημα στο γήπεδο των επενδύσεων – χώρος που θεωρείται διεθνώς πιο προνομιακός για τη Δεξιά παρά για την Αριστερά, μέχρις αποδείξεως του εναντίου. Δεν μπορεί όμως να ισχυριστεί κανεις εξ ορισμού το ίδιο για άλλους τομείς, όπως π.χ. η Παιδεία, η οποία διεθνώς αποτελεί παραδοσιακά μάλλον προνομιακό πεδίο για την Κεντροαριστερά. Εδώ ο Μητσοτάκης ανοίγει ένα δικό του μέτωπο, τολμηρό και για τα δεδομένα της ΝΔ, μιλώντας ευθέως για ιδιωτικά πανεπιστήμια, για πρότυπα δημόσια σχολεία και για πλήρη μετάλλαξη της Δ.Α.Π. Μελετώντας τα δυο συγκεκριμένα παραδείγματα, η αλήθεια είναι ότι ο Μητσοτάκης εμφανίζεται πιο τολμηρός από τον Τσίπρα. Ο μεν πρωθυπουργός διαλέγει για να κάνει την υπέρβασή του τις επενδύσεις, έναν τομέα δηλαδή όπου ο ΣΥΡΙΖΑ ηττάται ως κυβέρνηση και ποτέ δε δημιουργούσε προσδοκίες ως αντιπολίτευση. Αντίθετα, ο Μητσοτάκης διαλέγει να κάνει την κομματική του υπέρβαση βάζοντάς τα με τη Δ.Α.Π, την κομματική νεολαία που κερδίζει εδώ και αρκετά χρόνια στα δημόσια πανεπιστήμια και αποτελεί “σημαία” της ΝΔ. Το γεγονός βέβαια ότι ο αρχηγός της ΝΔ επιλέγει την Παιδεία ως προνομιακό πεδίο αντιπολίτευσης και κατάθεσης τολμηρών προτάσεων δεν είναι καθόλου τυχαίο. Η διάλυση που έχει επιφέρει ο πόλεμος στην αριστεία, η αναχρονιστική επαναφορά σε ιδεοληπτικές ρυθμίσεις για τη διοίκηση και λειτουργία των ΑΕΙ και η γενικότερη κατάντια του εκπαιδευτικού συστήματος, είναι “βούτυρο στο ψωμί” του Μητσοτάκη.

Η προσπάθεια υπέρβασης των κομματικών ακροατηρίων και η μάχη για την κατάκτηση του Κέντρου από Μητσοτάκη και Τσίπρα αναμένεται ότι θα ενταθεί το αμέσως προσεχές διάστημα και λόγω των εξελίξεων στον ενδιάμεσο χώρο, με την εκλογή αρχηγού στην Κεντροαριστερά. Στο βαθμό που αυτή η μάχη συνοδεύεται από συγκεκριμένες προτάσεις κι όχι από ξεπερασμένους κομματικούς αφορισμούς, κάτι θετικό μπορεί να προκύψει…

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: