ZoomNews

Ο ΔΟΛ και εμείς

Της Αγγελικής Σπανού

Μεταξύ συναδέλφων είναι εύκολο: Ολοι -και αν όχι όλοι, οι περισσότεροι- είναι αλληλέγγυοι προς τους απλήρωτους εργαζόμενους μέσων ενημέρωσης που χάνοντας τις θέσεις εργασίας τους χάνουν και τον εαυτό τους ή πάντως ένα σημαντικό κομμάτι του, αφού αυτή η δουλειά είναι ή γίνεται τρόπος ζωής.

Στις  συζητήσεις εκτός χώρου είναι πιο δύσκολο: Αλλος ρωτάει γιατί ένα μαγαζί που χρεοκοπεί βάζει λουκέτο και μια εφημερίδα πρέπει να διασώζεται με πολιτική παρέμβαση. Αλλος δεν καταλαβαίνει γιατί τόση φασαρία για τους δημοσιογράφους και όχι για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους μιας εταιρείας που βούλιαξε στα χρέη. Κάποιοι παραδίνονται στην ευτέλεια της χαιρεκακίας απέναντι στην περιπέτεια “όσων νόμιζαν ότι ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, ταυτίστηκαν με την εξουσία και κουνούσαν το δάχτυλο σε όποια επαγγελματική ομάδα έβγαινε στο δρόμο”. Ορισμένοι δεν κρύβουν καν το μένος τους και εκφράζονται στα social media εκτονώνοντας τη διάθεσή τους για κανιβαλισμό και τη δίψα τους για το αίμα αυτών που θεωρούν όργανα της διαπλοκής και τσιράκια των αφεντικών.

Δεν έχεις και πολλά να πεις για τις τεράστιες ευθύνες της ιδιοκτησίας του ΔΟΛ, για την αντίφαση ανάμεσα στον προσωπικό πλούτο της εργοδοσίας και στην φτώχεια της εταιρείας, για το γεγονός ότι ποτέ δεν ίσχυσαν οι κανόνες της επιχειρηματικότητας (έσοδα-έξοδα) αλλά μόνο η αλαζονεία της παντοδυναμίας των συνομιλητών της ελίτ που μπορούσαν να τηλεφωνήσουν στον πρωθυπουργό, στον υπουργό οικονομικών και στον τραπεζίτη για να ζητήσουν οποιαδήποτε διευκόλυνση.

Κάπως έτσι ο ΔΟΛ χρεοκόπησε: Με κακοδιαχείριση, υπερβολές, αδιανόητα προνόμια για τα ανώτατα κλιμάκια, διαπλοκή με την πολιτική και την οικονομική εξουσία, απουσία ορθολογικού σχεδίου, άγνοια κινδύνου.

Είναι η επιτομή της ελληνικής κατάρρευσης: Ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους, καταναλώνοντας εύκολα δανεικά και κάποια στιγμή η φούσκα έσκασε προκαλώντας καταστροφή πρώτα στους αθώους.

Ακόμη και αν αυτή είναι μια σχετικά ακριβής περιγραφή της κατάστασης, ο ΔΟΛ δεν πρέπει να κλείσει. Οχι από λύπηση στον Στ. Ψυχάρη ούτε επειδή οι 500 εργαζόμενοι του ΔΟΛ είναι “πιο ίσοι”. Αλλά γιατί στο Βήμα και στα ΝΕΑ έχουν μιλήσει οι σημαντικότεροι άνθρωποι του πολιτισμού και της επιστήμης και γιατί η συμβολή του Συγκροτήματος στον εκσυγχρονισμό της χώρας υπερβαίνει τις προθέσεις της ιδιοκτησίας του. Οι εφημερίδες δεν ανήκουν στον Ψυχάρη, αλλά σε όσους συνδέθηκαν μαζί τους γράφοντας και διαβάζοντας. Μπορείς να πετάξεις σελίδες, να εξοργιστείς με άρθρα, να αναζητήσεις σκοτεινές προθέσεις πίσω από δημοσιεύματα, όμως κάτι θα μάθεις, κάτι θα σκεφτείς, κάτι θα δεις που δεν το ήξερες, κάτι θα συζητήσεις, θα θαυμάσεις, ακόμη και θα αγαπήσεις.

Γι αυτό και όχι, δεν είναι μια ακόμη εταιρεία που κλείνει από τα χρέη. Εχει να κάνει με τις ιδέες και την πρόοδο, με αυτό που είμασταν και το καλύτερο που θέλουμε να γίνουμε – αν θέλουμε.

 

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: