ZoomNews

Πικρά γενέθλια για το Ποτάμι

Tης Αγγελικής Σπανού

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται τρία χρόνια από τη δημιουργία του Ποταμιού που εμφανιστηκε στh δημόσια ζωή ξαφνικά, με κεντρικό σύνθημα το “πολιτική χωρίς πολιτικούς” και το “να τα αλλάξουμε όλα χωρίς να γκρεμίσουμε τη χώρα”.

Πολλά ήταν σωστά: Και το γεγονός ότι ένας εξαιρετικά επιτυχημένος επαγγελματίας, ο Σταύρος Θεοδωράκης, πήρε την πρωτοβουλία ρισκάροντας σημαντικές προσωπικές κατακτήσεις του, και η επιμονή στην ανάδειξη νέων προσώπων για να απαντηθεί το συλλογικό αίτημα για την απομάκρυνση του “παλιού” και η αντισυμβατική αισθητική και επικοινωνία (το σακίδιο, οι προεκλογικές συζητήσεις με τον κόσμο, η έμφαση στις νέες τεχνολογίες).

Η εξέλιξη, όμως, ήταν απογοητευτική. Μετά την επιτυχία των ευρωεκλογών άρχισε η υποχώρηση με αποτέλεσμα την δημοσκοπική καθίζηση που παακολουθούμε τώρα και έφερε αποχωρήσεις βουλευτών (έχουν μείνει έξι σε σύνολο έντεκα) και την αποκόλληση της Δράσης που πήγε στην ΝΔ.

Τι έφταιξε; Υπάχουν πολλές εξηγήσεις και ερμηνείες. Αλλος στέκεται στο γεγονός ότι δεν ήταν σαφές το ιδεολογικό στίγμα, αλλά καλλιεργήθηκε ασάφεια με αναφορά σε ένα απροσδιόριστο κέντρο και στον μεταρρυθμισμό/αντιλαϊκισμό που μεταφράζεται κατά βούληση. Αλλος δίνει σημασία στη ρετσινιά του διαπλεκόμενου κόμματος που κόλλησε στο Ποτάμι δημιουργώντας εντυπώσεις και κάποιες φορές βεβαιότητες, παρόλο που τίποτα ποτέ δεν αποδείχθηκε. Υπάρχει η άποψη ότι μέτρησε πολύ ο συγκεντρωτισμός του αρχηγού και η χαλαρή εσωτερική δομή του κόμματος που δεν επέτρεπε συλλογικότητα στις αποφάσεις και οργανωμένο προβληματισμό για τη χάραξη στρατηγικής. Κάποιοι θα πουν ότι όλα παίχτηκαν στο εκκρεμές ανάμεσα στην στάση ανοχής προς την κυβέρνηση Τσίπρα στην πρώτη φάση και στη σκληρή γραμμή που υιοθετήθηκε αργότερα.

Ανεξάρτητα από τον επιμερισμό και καταλογισμό των ευθυνών, γεγονός είναι ότι γρήγορα άρχισε μια καθοδική πορεία που έφερε απογοήτευση σε έναν κόσμο που είχε πιστέψε ότι το Ποτάμι θα ποτίσει και θα γονιμοποιήσει την πολιτική ζωή. Γεγονός είναι επίσης ότι το Ποτάμι κατέθεσε  ενδιαφέρουσες ιδέες, σκέψεις, προτάσεις, έδειξε αρκετές φορές θάρρος και ειλικρίνεια, ενώ η παρουσία του στη Βουλή είναι, το λιγότερο, αξιοπρεπής. Με άλλα λόγια, η τιμωρία του από τη λαϊκή βάση είναι μάλλον δυσανάλογη των λαθών του, αν αναλογιστεί κανείς πόσα και ποια άλλα κόμματα τα έχουν καταφέρει καλύτερα.

Ενα συμπέρασμα είναι ότι πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να εκφράσουν τον ορθολογισμό, την μετριοπάθεια και τον εκσυγχρονισμό κρίνονται αυστηρότερα γιατί απευθύνονται σε σκεπτόμενους, επομένως καθόλου δεδομένους, πολίτες. Αλλο συμπέρασμα είναι ότι δεν υπάρχει η πολυτέλεια να ψάχνεται κανείς αν είναι δεξιός, φιλελεύθερος, αριστερός ή σοσιαλδημοκράτης γιατί δεν υπάρχει κοινό για μια μπερδεμένη ταυτότητα. Θέλουν να ξέρουν τι είσαι ακόμη και όταν δεν καταλαβαίνουν καλά τι είναι οι ίδιοι.

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: