ZoomNews

Πραγματικά, ό,τι να ΄ναι…

Της Αγγελικής Σπανού

Ενα γκάλοπ στην Ερμού για την εκπομπή “Ο,τι να ΄ναι” των Μάνου Βουλαρίνου και Πέτρου Νικολάου στον ΣΚΑΙQ Ο ρεπόρτερ ρωτά “πώς θα ήταν η Ελλάδα αν ο Μεταξάς δεν είχε πει το ΟΧΙ την 25η Μαρτίου 1821”. Και οι απαντήσεις είναι καταλυτικές: Αλλος λέει “χειρότερα”, άλλος “τα ίδια”, άλλος δεν είναι σίγουρος για την εξέλιξη που θα είχε η χώρα μας, ένας αντιλαμβάνεται την παγίδα. Οι περισσότεροι που απαντούν είναι νέοι και γουστάρουν τη φάση με την κάμερα, το διασκεδάζουν και δεν έχουν καμία επίγνωση της αμορφωσιάς τους. 

Αυτό το πρόβλημα, της παιδείας μας, δεν περιλαμβάνεται στις διαπραγματεύσεις των κυβερνήσεων με τους θεσμικούς μας πιστωτές από τότε που ξεκίνησε η εποχή των μνημονίων. Θεωρείται δημοσιονομικά αδιάφορο και ασύνδετο με τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες. Αλλά δεν είναι. Μάλλον βρίσκεται στον πυρήνα της ελληνικής κρίσης, την καθορίζει και την χαρακτηρίζει. 

Το επίπεδο της συλλογικής κουλτούρας είναι η εξήγηση της αδυναμίας μας να συμφωνήσουμε στα βασικά και πρώτα απ όλα στο αν χρεοκοπήσαμε και γιατί. Η ποιότητα σκέψης του κυρίαρχου πολιτικού προσωπικού, που εκλέγεται από αυτούς που μπερδεύουν τον Μεταξά με τον Κολοκoτρώνη, γιατί εθνικές επέτειοι είναι στο κάτω κάτω οπότε ποια η διαφορά, είναι η βασική αιτία της κατάντιας της χώρας που παραμένει στη δίνη της ύφεσης για δέκατη συνεχή χρονιά σπάζοντας κάθε ρεκόρ στα χρονικά της Δύσης μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο. 

Μια φίλη μου που διδάσκει στο πανεπιστήμιο αφηγούταν ότι στην ερώτηση ποιο είναι το πολίτευμα της χώρας φοιτητής απάντησε “βασιλευόμενη δημοκρατία”, άλλος “προεδρική δημοκρατία” και αρκετοί δεν απάντησαν τίποτα. 

Το πιο θλιβερό είναι ότι σ αυτή την κατάσταση άγνοιας και αδαούς αμεριμνησίας βρίσκονται νέοι άνθρωποι, αυτοί που, θεωρητικά, σηματοτοδούν το μέλλον και την ελπίδα και δεν έχουν καταφέρει να φύγουν από τη χώρα. Το ακόμη πιο θλιβερό είναι ότι η δυναμική αναπτύσσεται προς τα κάτω, πέφτουμε διαρκώς, αποσύρονται όσοι έχουν κάτι καινοτόμο ή έστω ενδιαφέρον να πουν, ενισχύεται η μετάδοση ανοησίας και η διάδοση της ασημαντότητας, καθιερώνεται η εικόνα μιας χώρας που από σπόντα εντάχθηκε και παραμένει στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ. 

Το 2050, λέει, θα έχουμε πληθυσμό γύρω στα 8,5 εκατομμύρια και ένας στους τρεις θα είναι πάνω από 65. Μια πραγματική δυστοπία αν συνεκτιμήσει κανείς ότι οι άλλοι δύο στους τρεις μπορεί να μπερδεύουν το 1940 με το 1821 αλλά να απολαμβάνουν, περήφανα και εθνικολυρικά, τις παρελάσεις. 

 

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: