ZoomNews

Το αίτημα για αλλαγή δεν ανήκει στο μουσείο

Η κεντροαριστερά επιστρέφει, ο κόσμος που ανήκει στον χώρο παρακολουθεί ξανά έστω με συγκρατημένη αισιοδοξία τις εξελίξεις και οι υποψήφιοι ανοίγουν τις ατζέντες τους. Το βέβαιο είναι ότι σε αυτές τις συνθήκες κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι το εγχείρημα θα πετύχει ή ότι θα πείσει. Σε κάθε περίπτωση η προσπάθεια αξίζει, η έλλειψη ενός ισχυρού δημοκρατικού πόλου είναι απόλυτα εμφανής.

Ο Συριζα έχει πλέον αποδείξει ότι δεν μπορεί να εξελιχθεί σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και να αποτελέσει τον κορμό της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης, ο εθνικολαϊκισμός δείχνει να είναι πιο οικεία επιλογή. Άλλωστε αυτό έγινε σαφές από την επιλογή κυβερνητικού εταίρου, οι ΑΝΕΛ δεν βρέθηκαν στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα τυχαία ήταν το κόμμα που επέλεξε να συγκυβερνήσει χωρίς να καταθέσει πλαίσιο για προγραμματικές συγκλίσεις σε κανένα άλλο. Την ίδια ώρα πραγματοποιούσε πολύμορφες επιθέσεις στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο νομίζοντας ότι έτσι θα τον εξαφανίσει. Τελικά κάτι τέτοιο δεν συνέβη, η μεγάλη προοδευτική παράταξη σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι γέννημα της κρίσης αλλά κίνημα με ιστορικές και κοινωνικές καταβολές, αυτές ακριβώς δεν επέτρεψαν την εξαφάνιση της. Τώρα που μετά από αρκετές προσπάθειες δείχνει να βρίσκει τον βηματισμό της η αγωνία του Αλέξη Τσίπρα αυξάνεται, βιάζεται να πάρει απαντήσεις σχετικά με την πλευρά που θα επιλέξει. Αυτό που δεν θέλει να διανοηθεί είναι η αυτόνομη πορεία της κεντροαριστεράς και η ανάδειξη της σε δεύτερο μεγάλο πόλο του πολιτικού σκηνικού.

Από την άλλη πλευρά η Ν.Δ. προσπαθεί να εμφανιστεί ως η δύναμη που εκφράζει το κέντρο, αυτό ωστόσο πολιτικά και κοινωνικά δεν είναι εφικτό. Η ατζέντα της σε επίπεδο δικαιωμάτων και μεγάλο μέρος του πολιτικού της προσωπικού είναι εδώ για να της θυμίζει ότι ο βασικός κορμός της είναι η δεξιά και δεν μπορεί να κινηθεί ανεξάρτητα από τα αντανακλαστικά του ακροατηρίου της.

Σε συνθήκες υποβάθμισης της πολιτικής, των θεσμών, της ίδιας της δημοκρατίας και ανάπτυξης των άκρων ο όρος κοινωνικό συμβόλαιο δεν ανήκει στο παρελθόν, το αίτημα για αλλαγή δεν είναι μουσειακό είδος. Είναι ακριβώς αυτά που μπορούν να αναδείξουν μια νέα κοινωνική πλειοψηφία έτοιμη να οδηγήσει την χώρα στην επόμενη μέρα από τα μνημόνια. Αυτοί που δημιουργούν, αυτοί που εργάζονται σε συνθήκες κρίσης στον ιδιωτικό τομέα, οι νέοι που μεταναστεύουν αλλά και αυτοί που συγκρούονται με τα τείχη που ορθώνει μπροστά τους η ανεργία, οι αδύναμοι, οι μειονότητες έχουν κοινά εμπόδια την διαφθορά, την αδιαφάνεια, την αυθαιρεσία, την οικογενειοκρατία, το πελατειακό κράτος, την αναξιοκρατία, τον νεποτισμό, τον συντηρητισμό, όλα όσα ανήκουν στο παρελθόν και κρατούν την χώρα σε αυτό. Το νέο αίτημα για αλλαγή δεν μπορεί παρά να εμπεριέχει μια οριστική ρήξη με αυτά τα φαινόμενα, είναι το στοιχείο που μπορεί να ενώσει όλους αυτούς και να τους φέρει ξανά κοντά στην δημοκρατική παράταξη.

Ο ευρύτερος προοδευτικός χώρος έχει μια ευκαιρία δεν είναι βέβαιο ότι θα την αξιοποιήσει ωστόσο είναι απόλυτα βέβαιο ότι είναι η τελευταία. Όσοι τολμήσουν να προχωρήσουν στην αλλαγή σελίδας θα κριθούν όπως και αυτοί που θα προσπαθήσουν να μην αλλάξει τίποτα προκειμένου να μην αλλάξουν οι ίδιοι.

 

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: