ZoomNews

“Τον άγγελο τον περιμέναμε προσηλωμένοι τρία χρόνια…”

Αλέξης Κροκιδάς

“Τον άγγελο τον περιμέναμε προσηλωμένοι τρία χρόνια
κοιτάζοντας πολύ κοντά τα πεύκα το γιαλό και τ’ άστρα…”

 

Τον Αγγελο τον περίμενα κι εγώ, κατά σύμπτωση τρία χρόνια. Δεν τον ήξερα, για αυτό τον περίμενα. Μια αγαπημένη φίλη γιατρίνα στο Λονδίνο μου τον σύστησε κι έτσι τον γνώρισα.

 

Ο υπογράφων πιστοποιώ οτι ο ασθενής τα στοιχεία του οποίου παρατίθενται κατωτέρω υποβλήθηκε σε επέμβαση εκτομής λίαν ευμεγέθους λιπώματος εξωρμουμένου κάτωθεν του τραπεζοειδούς μυός έως τη δεξιά τραχηλική χώρα. Για τη συρρίκνωση της υπολειμματικής κοιλότητας τοποθετήθηκε παροχέτευση κενού. Λαμβάνοντας υπόψη το χρόνο αποκατάστασης, κρίνεται απαραίτητη η χορήγηση αναρρωτικής αδείας δεκαπέντε (15) ημερών αρχής γενομένης απο σήμερα.

 

Βρισκόμαστε στα εξωτερικά ιατρεία ενός πολυσύχναστου δημοσίου νοσοκομείου στην Αθήνα. Καθημερινή, γύρω στις 11 το πρωϊ. Κάθετα στον τοίχο, δίπλα απο τις πόρτες, καρφωμένες οι ταμπέλες με τα ονόματα των κλινικών, Καρδιολογικό, Νευρολογικό, Ωτορινο.., Ιατρείο Πόνου, Χειρουγείο, Ορθοπαιδικό. Καρέκλες κατα μήκος του διαδρόμου και στις δυο πλευρές, αντικριστά. Κάπως έτσι είναι τοποθετημένες και οι θέσεις στο Αγγλικό κοινοβούλιο σκέφτομαι. Αντικριστά. Εχει πλάκα να παρακολουθείς συνεδριάσεις του Αγγλικού κοινοβουλίου. Μια εποχή ήμουν τελείως εθισμένος. Εδώ τα περισσότερα καθίσματα είναι κατειλημμένα και στην μέση του διαδρόμου οι όρθιοι πηγαινοέρχονται, αλλά δεν απομακρύνονται πολύ. Ολοι φαίνεται να περιμένουν να ανοίξει κάποια πόρτα και να ακούσουν το όνομα τους. Κάποιοι χτυπούν μια πόρτα και περιμένουν διστακτικά ή λιγότερο διστακτικά μια απάντηση. Αλλοι, πιό κωλοπετσωμένοι, ανοίγουν την πόρτα της κλινικής που τους ενδιαφέρει χωρίς να χτυπήσουν, βάζουν το κεφάλι μέσα και απευθύνουν μια ερώτηση. Η απάντηση που συνήθως ακούγεται απο μέσα είναι Σας είπα περιμένετε. Μην χτυπάτε την πόρτα.

 

Περιμένω κι εγώ. Με την αδελφή μου που με συνοδεύει. Ο χειρουργός που θα με τακτοποιήσει είναι ένας φαρδύς άντρας σαν ερμάρι, ή πλατάνι, με φαρδιά χέρια, πόδια, λαιμό, κούτελο. Δεν θα τον έλεγα παχύ. Μόνο εκπληκτικά φαρδύ. Σαν παλαιστής ή αρσιβαρίστας βαρεών βαρών. Λιγομίλητος, ίσως μέχρι και κάπως απότομος. Η φωνή του μπάσα και κάπως κουρασμένη.  Αγγελος Γεράνιος, Χειρουργός – Εντατικολόγος, Διευθυντής ΕΣΥ στο Αγία Ολγα στην Νέα Ιωνία. Μου τον σύστησε μια αγαπημένη φίλη γιατρίνα που δουλεύει ως Consultant στην εντατική (Intensive Care and Respiratory Medicine) στο Λονδίνο σε ένα πολύ καλό δημόσιο νοσοκομείο, στο Guy’s and St Thomas’, δίπλα στην γέφυρα του Westminster. Μου είχε πεί η φίλη μου οτι είναι πολύ καλός χειρουργός και να μη φοβάμαι τίποτα. Αυτό με καθησύχασε, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου κάτσει.

 

Περιμένω λοιπόν κι εγώ να ρθει η ώρα μου. Δεν παραπονιέμαι που δεν ξέρω ακριβώς τι ώρα θα με φωνάξουν. Πόρτες ανοίγουν, πόρτες κλείνουν, καρέκλες αδειάζουν και ξαναγεμίζουν, οι όρθιοι βηματίζουν πάνω κάτω χωρίς να απομακρύνονται πολύ, κρατώντας ενα μάτι στην πόρτα της επιθυμίας τους. Μια χορογραφία που φαντάζει κάπως χαοτική, αλλά δεν είναι. Το κάπνισμα απαγορεύεται αλλά στο τέλος του διαδρόμου στο κλιμακοστάσιο, το παράθυρο είναι ανοιχτό και δειλά δειλά κάποιοι το εκμεταλλεύονται, μέσα σ’ αυτούς κι εγώ. Ντροπή, το ξέρω. Στην Αγγλία θα με πετούσαν έξω. Εδώ δεν είναι Αγγλία όμως. Ευτυχώς.

 

Και τέλος, έρχεται η ώρα μου. Με φωνάζουν και μπαίνω. Αδειάζω τις τσέπες μου, καπνός, κινητό, κλειδιά, γυαλιά για μακρυά, γυαλιά για κοντά, βγάζω το πουκάμισο μου και το αφήνω κάτω σε μια γωνία. Οχι κάτω μου λέει ο Αγγελος κοφτά. Ντροπή σκέφτομαι για δεύτερη φορά σήμερα. Που είναι οι τρόποι μου? Πόσες φορές δεν είχα ακούσει παιδί, Μη ρίχνεις τα ρούχα σου κάτω. Τέλος πάντων, είχε έναν καλόγερο. Δεν τον είχα προσέξει. Ανεβαίνω στο χειρουργικό κρεβάτι και ξαπλώνω. Απο πάνω ο κλασσικός φωτισμός οροφής χειρουργείου σε βραχίονα. Ο Αγγελος τον φέρνει εκεί που θέλει με μια δυο κινήσεις, σαν να μετακινεί το πορτατίφ στο γραφείο του για να διαβάσει. Γυρίζω το κεφάλι αριστερά και κλείνω τα μάτια. Διάλογος με νοσοκόμα. Τα έχετε αποστειρώσει αυτά? Βεβαίως. Σίγουρα? Σίγουρα σας λέω. Κάποια αστεία έπονται. Η φωνή του έχει έναν ήπιο και καλόβουλο σαρκαστικό τόνο. Μετά κάτι σε μια νεαρή ειδικευόμενη δίπλα του. Μετά σε μένα. Ενα τσιμπηματάκι τώρα, θα πονέσει λίγο το φάρμακο. Πονάει όντως. Σφίγγομαι και δεν βγάζω άχνα. Αλλη μια. Κι άλλη μία  νομίζω. Η ξυλοκαϊνη δεν χαρίζεται, αλλά ξέρει να κάνει την δουλειά της. Παραμένω με τα μάτια κλειστά. Αρχίζει ο Αγγελος. Φαντάζομαι ότι κόβει αλλά δεν το αισθάνομαι. Ελπίζω οτι θα το τραβήξει έξω σε δέκα λεπτάκια, θα με ράψει και πρέστο. Αμ δε. Το λίπωμα φτάνει μέχρι πίσω στην ωμοπλάτη, ή ίσως απο κεί να ξεκίνησε κι έφτασε μέχρι μπροστά, κι έχει μπαστακωθεί και κολλήσει σε ότι υπάρχει γύρω γύρω και δεν ξεκολλάει. Ο Αγγελος σκάβει και μιλάει με την ειδικευόμενη. Η φωνή του δεν έχει ίχνος ανησυχίας. Το βλέπεις εδώ? Βάλε το δάχτυλο σου μέσα. Πιό μέσα μη φοβάσαι. Να, αυτή είναι η άκανθα. Την πιάνεις? Βάστα εδώ. Αστο, άστο σε μένα. Και συνεχίζει να σκάβει και να τραβάει. Κάθε τόσο αισθάνομαι κάτι σαν μικρά ηλεκτροσόκ και τινάζομαι. Πονάς? Με ρωτάει? Του απαντάω, αλλά δεν ξέρω αν με ακούει. Δεν ακούω εγώ καλά καλά την φωνή μου. Μου κάνει άλλη μια ένεση, top up στην ξυλοκαϊνη. Συνεχίζει ακάθεκτος. Κάποιος (η νοσοκόμα? η ειδικευόμενη?) νομίζω ρωτάει διστακτικά κάποια στιγμή μήπως δεν έπρεπε αυτό να γίνει στα εξωτερικά ιατρεία. Ο Αγγελος απαντάει οτι τόχει και να μην ανησυχεί. Δεν ξέρω πόση ώρα έχει περάσει αλλά κάποια στιγμή αισθάνομαι κάθιδρος και παρόλο που είμαι ξαπλωμένος μου ρχεται να λιποθυμήσω. Δεν βγάζω άχνα. Ο Αγγελος με το αετίσιο του μάτι, φαίνεται το καταλαβαίνει αμέσως. Είσαι εντάξει? με ρωτάει και χωρίς να περιμένει απάντηση λέει στην νοσοκόμα. Δωστε του λίγο οξυγόνο. Η νοσοκόμα μου περνάει την μάσκα. Δεν έχω ξαναπάρει οξυγόνο με μάσκα. Είναι δροσερό και ανακουφιστικό. Απο δω και πέρα τα πράγματα γίνονται πιό εύκολα. Κάποια στιγμή, προς το τέλος νομίζω, ζητάει να μου βάλουν κι έναν ορό. Η νοσοκόμα τον φέρνει. Αστε τον θα του τον βάλω εγώ της λέει ο Αγγελος. Η νοσοκόμα επιμένει οτι ξέρει να το κάνει αυτή. Προσπαθεί αλλά δεν τα καταφέρνει. Το τσίμπημα είναι ασυνήθιστα οξύ. Μου φαίνεται αστείο μετά απο όλο αυτό, να αισθανθώ τον πόνο απο την αποτυχημένη προσπάθεια της νοσοκόμας να μου βάλει τον ορό. Μου βγάζει τη βελόνα ο Αγγελος και τελικά το κάνει απο κει που συνήθως πάιρνουν αίμα. Λεπτομέρειες. Παρόλο που είμαι για να με κλαίν οι κότες, τον θαυμάζω. Δεν φώναξε στην νοσοκόμα. Δεν την απαξίωσε. Της μίλησε ευγενικά. Ολοι έχουμε αστοχίες και κάνουμε λαθάκια στη δουλειά μας. Μαθαίνω κι ένα καινούργιο επίρρημα. Κρουνηδόν, της λέει,  που σημαίνει να τρέχει ο ορός σαν βρύση, δηλαδή πολύ γρήγορα. Κι όταν τελειώσει αυτός βάλτε κι άλλον έναν. Από τις ανταλλαγές που έχει με την ειδικευόμενη καταλαβαίνω ότι τελειώνει. Χαϊδευτά ήθελε, βλεπεις? Της λέει, όχι τραβηχτά. Τζάμι. Οταν στο τέλος καταφέρνει και βγάζει το γαμημένο το λίπωμα, μου το παρουσιάζει μέσα σε ενα πλαστικό μπουκαλάκι. Μοιάζει με έμβρυο εξωγήινου απο την ταινία ο Εξωγήινος με την Σιγκούρνει Γουίβερ. Επειδή άφησε μεγάλη κοιλότητα μου λέει οτι θα μου βάλει και παροχέτευση. Δεν ξέρω τι είναι αυτό. Το καταλαβαίνω οταν σηκώνομαι. Ενα σωληνάκι που συνδέεται με ενα μπουκάλι που κρέμεται για να μαζεύει τα υγρά απο την πληγή. Δεν μ’ ενδιαφέρει. Σηκώνομαι, ξεκρεμάω το πουκάμισο από τον καλόγερο και προσπαθώ να το κουμαντάρω να περάσει το μπουκάλι και το σωληνάκι μέσα απο το μανίκι. Νομίζω οτι παραπατάω. Καθήστε μου λένε. Δεν έχω ιδέα ποιός μου λέει τί. Ξαπλώστε λίγο. Δεν βλέπω την στιγμή να φύγω. Φαίνεται οτι απο τη χαρά μου που όλα τελείωσαν μ’ έχει πιάσει μια γλυκιά ζάλη σαν να χω πιεί τρία τέσσερα ουισκάκια και παραπατάω.

 

Σήμερα στις 23 Ιουνίου πήγα και μου έβγαλε το συστηματάκι παροχέτευσης, σωληνάκι και μπουκάλι, τσακ μπράφ. Είμαι εκστατικά χαρούμενος. Σε μια εβδομάδα θα πάω να μου βγάλει και τα ράμματα.

 

Δεν μπορώ να συγκρατήσω τον θαυμασμό μου για τον Αγγελο. Από δώ το φέρνω, από κεί το φέρνω και δεν μπορώ να πώ, χαράς το πράγμα, τη δουλειά του έκανε, τι θαυμάζεις τόσο πολύ? Κι όμως, σκέφτομαι αυτόν τον άνθρωπο που σηκώνεται κάθε πρωί να πάει στη δουλειά του σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, σε ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που υποφέρει οικτρά όπως φαίνεται εδώ και χρόνια και που έχει γίνει σούπερ πολιτικό μπαλάκι. Ο Αδωνις το πετάει στον Πολάκη κι ο Πολάκης πίσω στον Αδωνι. Δεν είναι επι του παρόντος να επιχειρήσω εδώ να αναλύσω ποιός φταίει για την κατάντια του δημοσίου μας συστήματος υγείας.

 

Αυτό που θέλω, είναι να εξυμνήσω τον Αγγελο και επαγγελματίες σαν τον Αγγελο, που αν δούλευε σε ιδιωτική κλινική είναι σίγουρο ότι θα έβγαζε ένα σκασμό λεφτά, γιατί αυτοί που γνωρίζουν την δουλειά του ξέρουν ότι είναι εξαιρετικός χειρουργός. Και όχι, δεν έχει πάρει ποτέ στη ζωή του φακελάκι. Οι πηγές μου ως προς αυτό, είναι αλάνθαστες. Τι κινητοποιεί αυτόν τον άνθρωπο να κάνει την δουλειά του τόσο καλά και με τέτοια συνέπεια? Ο μισθός του είναι αστείος σε σχέση με αυτά που θα πορούσε να βγάζει στον ιδιωτικό τομέα για να μην πώ σε σχέση με το τι θα έβγαζε στην Αγγλία. Οι συνθήκες που δουλεύει είναι τουλάχιστον δύσκολες. Το γραφειάκι του στον πέμπτο όροφο του νοσοκομείου είναι σαν ντουλάπι. Μικρό, λιτό, απέριττο. Βέβαια τις περισσότερες ώρες τις περνάει στο χειρουργείο.

 

Δεν κακολογώ γιατρούς που δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα. Καλά κάνουν οι άνθρωποι και προσπαθούν να βγάλουν ένα μεροκάματο της προκοπής. Απλά σήμερα ευλογώ αυτούς που επιμένουν να δουλεύουν στο πολύπαθο ΕΣΥ μας, και όχι μόνο να δουλεύουν, αλλά να κάνουν και εξαιρετική δουλειά χωρίς να προσδοκούν κάποιο μπόνους ή άλλα χρηματικά και κοινωνικά οφέλη. Ο Αγγελος δεν έχει τα airs and graces που δυστυχώς αναγκάζονται ίσως κάποιοι – όχι όλοι σίγουρα- γιατροί να επιδεικνύουν στον ιδιωτικό τομέα. Είναι κάπως μονόχνωτος και λιγομίλητος. Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει είναι σκυμένος πάνω από ευάλωτους ανθρώπους των οποίων η υγεία, και πολλές φορές εξαιτίας της ειδικότητας του, και η ίδια τους η ζωή, εξαρτάται από το πόσο καλά θα κάνει την δουλειά του.

 

Τι να πώ? Παληά, τα παιδιά θαύμαζαν τους δασκάλους τους και όταν τα ρωτούσες τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις, έλεγαν τα περισσότερα, Δάσκαλος – Δασκάλα. Αισθάνομαι έναν βαθύ, σχεδόν παιδικό θαυμασμό για τον Αγγελο. Και μια περηφάνια που έχουμε τέτοιους γιατρούς εδώ στην Ελλαδίτσα μας. Εύγε Αγγελε. Ξέρω ότι δεν ιδρώνει το αυτί σου με τέτοιους συναισθηματισμούς και εκφράσεις ευγνωμοσύνης. Δεν ιδρώνει ούτε το στιβαρό χέρι σου. Ευτυχώς.

 

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *